Of je op je achterhoofd gevallen bent...

We staan vroeg op zondag vanwege de excursie en voelen ons nog kneiter brak als we bij het ontbijt zitten. We eten snel wat en worden keurig op de afgesproken tijd opgehaald. Ze zijn hier over het algemeen allemaal heel erg op uur en tijd met alles. We zijn de laatste die instappen dus zitten we verdeeld over het busje. Het voordeel is dat we direct naar de haven rijden. Bij de haven krijgt iedereen een reddingsvest en we moeten de slippers inleveren als we aan boord gaan. Als eerste gaan we op zoek naar de roze dolfijnen. We varen met een enorme snelheid richting de haven van Surat Thani (waar we een aantal dagen geleden zijn opgestapt naar Koh Samui) daar zien we een groepje longtail boten liggen wat onze schipper een goed teken vindt. Al snel zien we één of meerdere neuzen en vin(nen) omhoog komen. We zien er steeds 1 tegelijk dus het is ons onduidelijk hoeveel het er zijn. We varen daar langs de kust wat rond. De schipper baalt dat we niet van dichterbij hebben kunnen kijken, maar besluit toch stukje terug te gaan varen naar het volgende plekje. Hij belooft nog te stoppen mochten we ergens nog dolfijnen zien. Hij heeft dat goed en wel uitgesproken of we zien weer longtail boten in een groepje bij elkaar en daar bij de haven zien we een roze dolfijn. Waar het eerst nog niet goed te zien was of de dolfijnen roze waren zien we nu wel echt roze neus(zen) uit het water komen. Prachtig om te zien! We proberen het nog vast te leggen op een filmpje maar dat blijkt lastig, dus genieten we vooral van wat we zien. 

Hierna vaart de boot verder richting Koh Tao, een eiland dichtbij Koh Samui. Beide jongens dutten op de boot wat weg. Bij Koh Tao mogen we snorkelen tussen de exotische vissen en koraal. Ook echt prachtig!! Lucas wil in eerste instantie niet mee het water in, omdat hij net wakker was. Na even snorkelen haalt Lieke hem over toch echt even mee te gaan. Zijn eerste reactie: "oh leuk vissen, joepie" maar als hij de vele verschillende vissen om zich heen ziet en hoe dichtbij je er kunt zwemmen, wordt hij enthousiaster. Toby schrikt zich af en toe een hoedje van die vissen die hem echt aanstaren. Maar het is heerlijk verfrissend. Na een uurtje varen we door naar Koh Matsum wat bekend staat als varkenseiland. Vanwege de vele varkens en biggen die daar leven. Echt een heel grappig gezicht. We zien hele schattige mini biggetjes en enorme grote varkens in modderpoelen. Toby voelt zich al snel thuis. Wouter voelt zich sinds gisteravond niet zo lekker en moet een aantal keer naar het toilet. 

Na varkenseiland varen we terug naar Koh Samui waar een heerlijke lunch op ons staat te wachten. We eten wat en gaan terug naar het hotel waar Wouter en Lieke even een dutje gaan doen... 2 uur later worden we wakker... Oeps! We voelen ons knakkie gaar maar besluiten toch maar even eruit te gaan. Wouter voelt zich nog steeds niet lekker, maar wil ook even wat proberen te gaan eten. We besluiten naar Lamai (het dichtstbijzijnde dorpje) te gaan om wat te eten. We zien al snel een Indiaas restaurant waar we wel zin in hebben. We bestellen onze gebruikelijke gerechten en Lucas schept zijn bord wederom mega vol maar eet hem ook wederom helemaal leeg. Prepare to be amazed again. 

Ondanks dat het eten verrukkelijk is, voelt Wouter zich nog steeds niet goed. Daarom besluiten we bij de apotheek wat medicijnen te gaan halen tegen diarree. We willen in eerste instantie teruglopen, maar Wouter wil toch liever met de taxi vanwege dat hij zich niet lekker voelt. Bij het hotel pakt hij zijn medicijnen en gaat al snel slapen. Normaal gesproken heeft Wouter meestal maar 1 dag ergens echt last van dus we verwachten dat het morgen een heel eind beter zal gaan. In de nacht moet hij nog een paar keer naar de wc en pakt nogmaals wat van zijn medicijnen. We zetten geen wekker en willen lekker uitslapen. We gaan toch pas in de middag naar een elephant sanctuary (olifanten opvang) dus we hebben alle tijd. 

We worden rond half 9 wakker. Wouter voelt zich al ietsjes beter dan de dag ervoor geeft hij aan en hij heeft wel trek in ontbijt dus rond 9 uur gaan we naar het ontbijt. 

We hebben inmiddels een vaste routine, Wouter haalt koffie terwijl Lieke en de jongens alvast ontbijt halen. Aangezien koffie nu geen goed idee lijkt, haalt Wouter wat water. De geur van het eten doet Wouter niet goed en hij voelt zich al snel onwel worden. Hij zegt tegen Toby dat hij mama moet halen wat Toby direct doet. Lieke zet haar boord gelijk neer, kijkt richting Wouter en ziet dat het echt niet goed gaat. Ze rent meteen naar Wouter. Er staat ook al een personeelslid bij hem. Voordat ze bij Wouter aankomt ziet ze zijn ogen wegdraaien en zakt hij in elkaar. De medewerker probeert Wouter nog op te vangen maar dit lukt hem niet. Wouter knalt met zijn hoofd tegen de muur/paal achter hem en valt op de grond. Lieke legt zijn benen recht en roept zijn naam. De medewerker pakt direct een klein geel flesje en houdt dit onder zijn neus. Wouter komt daar iets van bij maar kijkt nog heel wazig uit zijn ogen. Hij geeft aan zich niet goed te voelen (no shit Sherlock). Lieke vraagt Lucas water te halen. Lieke probeert in tussentijd te achterhalen door vragen te stellen, wat er gebeurde en wat Wouter voelt. Hij geeft aan dat hij zich onwel voelde en dacht te moeten overgeven. Hij was opgestaan om naar de kamer te gaan. Toen verdween zijn zicht en heeft hij Toby gevraagd mama te halen. 

Één van de andere gasten probeert te vragen of er een arts oid moet komen. Lieke ziet bloed op de handen van de medewerker van het hotel en ziet een flinke snee in Wouters achterhoofd dus zegt dat er een arts moet komen. Deze andere hotelgast blijkt Russisch te zijn en kan niet goed Engels maar toch begrijpen ze elkaar goed. Zij zorgt dat er een ambulance wordt gebeld. Er zijn inmiddels allerlei gasten gemoeid met wat er gebeurt. Sommige halen water, andere houden Wouter mee vast, deppen zijn hoofd of houden zijn benen omhoog. Wouter is bij kennis en één van de hotel gasten oppert om Wouter op de bank vlakbij te leggen. Twee mensen houden hem vast maar het lukt Wouter niet meteen naar de bank te lopen. Hij zakt ervoor weer beetje in elkaar. Na een tweede poging komt hij op de bank te liggen. Lucas is ook op de bank gaan zitten.  Een hotelgast geeft aan dat Lucas zich ook niet goed voelt en of Lieke dat door heeft. Lieke checkt even in bij Lucas en ziet dat hij gespannen is over de situatie en schat in dat hij niet echt iets fysieks mankeert maar gewoon heel erg geschrokken is. Hij drinkt wat water wat hij aangeboden krijgt. Een Belgische vrouw (hotelgast) biedt aan om zich over de jongens te ontfermen en neemt ze even weg van de situatie bij Wouter. 

In de tussentijd zijn er ambulance medewerkers gearriveerd en de hotelmanager bemiddeld om te vertalen tussen de ambulancebroeders en Lieke. Lieke vertelt wat er aan de hand is en beantwoord de vragen. Ze meten zijn bloeddruk en bekijken zijn hoofdwond en besluiten al snel dat hij mee moet naar het ziekenhuis. De hotelmanager geeft aan dat ik de paspoorten en dergelijke mee moet nemen en dat zij voor Lucas en Toby zullen zorgen. Ik geef aan dat ik ze eerst wat wil uitleggen over wat er gaande is en dit met ze wil bespreken en daarna mee wil in de ambulance. Dat is geen probleem geeft ze aan. De Belgische dame geeft direct aan dat ze voor onze kinderen zal zorgen, omdat ze toch van plan waren bij het hotel te blijven die dag met haar gezin. Ook de Russische dame biedt dit aan maar de Belgische vrouw is resoluut en zegt dat zij dit gaan doen, omdat zij ook onze taal spreekt. Lieke bedankt haar en legt de jongens uit wat er nu gaat gebeuren. Ze hebben het pasje van de kamer en ik spreek af dat wij ze via appjes op de hoogte gaan houden en dat we zo snel mogelijk terugkomen. Dat ze waarschijnlijk Wouters wond moeten hechten, maar dat ik denk dat er verder niet veel aan de hand zal zijn. Lieke en de jongens rennen naar de kamer om hun spullen te pakken. Wouter ligt in de tussentijd al in de ambulance die op Lieke staat te wachten. 

De ambulance is een krakkemikkig oud busje met gaten in de deur, vloer en plafond. De achterdeur wordt door een klein hangslotje (één die niet veel groter is dan zo'n slotje aan een dagboek) dicht gehouden. Ze hebben wel allerlei materialen in de ambulance en Wouters bloeddruk wordt tussendoor goed in de gaten gehouden. De ambulance gaat met loeiende sirenes naar een ziekenhuis. Het is een 20-25 minuten rijden naar het ziekenhuis. Daar proberen ze hem open te maken wat niet gaat vanwege het hangslot. Die haalt de broeder van binnenuit er af. Daarna wordt Wouter gevraagd voorzichtig te gaan zitten en over te stappen in een rolstoel. Daarna werd hij op de EHBO weer op een bedje gelegd waarna Lieke Wouters gegevens moest invullen en vragen beantwoorden. Daarna moest Lieke in de wachtruimte links van Wouter gaan zitten. Er kwamen 2 verschillende artsen beoordelen. Ze gaven aan dat de wond gehecht moest worden en vroegen Lieke om toestemming. Ze vroegen of we verzekerd waren. Lieke is de verzekering gaan bellen die al snel kenbaar maakte dat het waarschijnlijk door de zorgverzekering gedekt gaat worden, al wat over blijft wordt door de reisverzekering vergoed. De EHBO afdeling zag er iets beter uit dan de ambulance maar nog steeds beetje krakkemikkig in vergelijking met andere ziekenhuizen waar we de afgelopen jaren geweest waren. Toen Lieke even naar de wc moest zag ze daar de rest van het zkh wel modern was. De verzekering had al aangegeven dat het een privékliniek was waar we zaten. Dat konden we op de EHBO afdeling er niet aan afzien maar de gang naar de wc zag er stukje moderner uit. 

Wouters vitale functies bleven goed. De arts wilde hem vanwege zijn diaree 24 uur ter observatie houden. Wouter gaf aan dit veel te lang te vinden. Toen werd het 4-6uur voor observatie. Na 2 uur werd Wouter onder plaatselijke verdoving gehecht. Daarna mocht Wouter naar een aparte kamer op de EHBO afdeling. De arts kwam rond half 1 checken hoe het ging. Wouter gaf aan zich goed te voelen en voor de lunch naar het hotel te willen. Lieke legde uit dat onze kinderen daar nog waren. De arts begreep de noodzaak van ons om terug te gaan maar wilde dat Wouter eerst wat zou eten. Wouter kreeg een menu voorgeschoteld en koos bananenpannenkoek. Nadat hij deze op had kwam de verpleging het infuus weghalen en mochten we mee naar de balie om de kosten te betalen. De verzekering gaf aan dat wij het mochten voorschieten en zij het zouden terug betalen. Dit was voor ons de snelste manier om weer terug naar het hotel te mogen. 

We namen een Grab (ubertaxi) terug naar het hotel waar de kinderen in onze kamer op ons zaten te wachten. Het personeel kwam direct naar ons toe om te vragen hoe het ging. Na even knuffelen en kletsen met de jongens op de kamer besloten we te lunchen want Lieke had nog niet echt gegeten en Lucas en Toby hadden al lang geleden ontbijt op. 

Bij de lunch in het hotel waren allerlei ingrediënten niet geleverd waardoor we steeds onze bestelling moesten aanpassen. Het duurde uiteindelijk 1-1,5uur voor Wouter en Lieke hun lunch hadden. Bij Toby kwam tijdens de lunch alle spanning eruit. Hij kreeg een paniekaanval. Toby wilde niet praten over wat er gebeurt was, maar de paniekaanval ging ondanks ademhaling oefeningen niet weg. We besloten Coen te appen voor tips en die belde al snel. Coen praatte Toby die zijn paniekaanval heen en hij werd langzaam iets rustiger maar soms kan het weer ineens terug. Toby durfde niet goed te eten. 

Na de lunch gingen we even chillen op de kamer zodat wouter ook even kon rusten/slapen. Toen Wouter lag te slapen had Toby aan toch wel trek te hebben waardoor Lieke even wat boodschappen ging doen. Aangezien we lang op de lunch hadden moeten wachten en Wouter een hele lading medicijnen in moet nemen iedere dag wilde we zelf wat te eten op de kamer hebben. 

Toen Lieke terugkwam had ze bij het hotel geregeld dat we 2 extra nachten in een villa van het hotel mochten verblijven tegen het normale tarief. Op deze manier kan Wouter nog 2 of 3 keer naar hetzelfde ziekenhuis de check up laten doen. Naast de dagelijkse medicijnen willen ze de wond iedere dag schoonmaken en schoon verband op doen. We besluiten onze spullen alvast zoveel mogelijk om te pakken en Lieke probeert de bloedvlekjes uit Wouters shirt te wassen. We willen bij het hotel gaan eten maar eerst nog even op het strand wandelen. We zien al snel dat het eb is en er nog maar een kleine strook zand over is. Vanwege Toby zijn paniekaanval in de middag besluiten we bij de buren te gaan eten. We kiezen de veilige weg voor Europees eten, pasta en burgers. Daarna lopen we nog even naar een supermarkt voor een ijsje. Die hadden we wel verdiend vonden we zelf. In het hotel schrijven Toby en Lucas hun verhaal van de dag en hoe zij het beleefd hebben op en gaan daarna slapen. Wouter en Lieke lezen nog wat en gaan ook slapen. Morgen weer een nieuwe dag... 

Toby's perspectief:

Dus we werden wakker en gingen ontbijten. Het ging eerst goed met ons allemaal maar toen zag ik papa bij een tafeltje staan. Hij vroeg aan mij of ik mama kon halen. Dat ben ik toen gaan doen.
Toen hoorde ik iets achter me en keek ik gelijk om en zag ik papa op de grond vallen. Ik dacht toen dat papa doodging. Ik kreeg daar stress van en legde mijn bord op de grond neer. Toen ging ik naar papa en mama toe. Ik had wel door wat er was gebeurd. Ik schrok wel erg van het bloed bij papa's hoofd. Ze hielden iets bij papa's neus. Toen werd hij weer 'wakker'. Daarna wilde ze papa naar een bankje brengen. Mama vroeg of ik papa's bruine rugzak wilde gaan halen in onze hotelkamer. Ze gaf mij het pasje en ik rende gelijk naar de kamer. Ik snapte niet waarom ik die moest pakken. Maar heb het snel gehaald en naar mama gebracht. Papa lag toen op het bankje. Lucas liep toen met een vreemde mevrouw mee. Mama zei dat ik ook met deze mevrouw mee moest lopen. Het was een Belgische mevrouw met een hoofddoek op. Ze zag er niet echt Belgisch uit maar je hoorde het wel aan haar accent. We hebben met haar over school en vakantie gepraat om ons af te leiden. Mama kwam even vertellen dat ze met de ambulance met papa mee moest. Wij mochten bij het Belgische gezin blijven bij het hotel. Ze zei ook dat we onze telefoon moesten halen en dat we extra telefoontijd kregen zodat we elkaar konden blijven appen. Lucas en ik zijn toen eerst gaan ontbijten maar ik had niet echt honger door de schrik. Daarna gingen we zwemmen maar ik kon niet echt aan iets anders denken. We hebben een tijdje in het zwembad gespeeld en zijn toen naar onze hotelkamer gegaan. We hebben daar liggen gamen op bed en tussendoor met papa en mama appen.
Toen ik beetje afgeleid was van alles wat er gebeurt was kwamen papa en mama terug. We zijn gaan lunchen omdat mama nog niets gegeten had en papa ook alleen wat in het ziekenhuis. Wij hadden ook mag klein beetje ontbeten.
Bij de lunch besefte ik me pas beetje wat er was gebeurd en raakte ik in paniek. Ik was heel bang dat het ook bij mij zou gebeuren. Daar kreeg ik buikpijn en hoofdpijn van waardoor ik nog net bang werd. Door de paniekaanval belde ik even met ome Coenie omdat hij mij goede tips kon geven. Het was heel fijn om met Coenie te kletsen. Hij stelde me een beetje gerust. Daarna zijn we naar de kamer gegaan beetje op bed filmpjes kijken en met Merlijn bellen. Mama had ondertussen eten gehaald. Lisse had ons ook nog geappt. Bij het avondeten kreeg ik weer paniek. We zijn toch blijven zitten en uiteindelijk werd het wel wat beter. Ik voel me op de hotelkamer fijn. Morgen en overmorgen krijgen we een andere kamer maar wel in hetzelfde hotel.

Lucas perspectief:

We werden laat wakker en gingen vrij snel naar het ontbijt. Bij het ontbijt waren mama, Toby en ik samen gaan kijken in een hoekje. Toen ging Toby richting papa en bleven mama en ik nog even doorkijken. Na een paar seconden hoorde ik dat Toby mama aan het roepen was. Ik ging ook even kijken of alles goed ging en zag papa op de grond liggen met 3 mensen om hem heen waardoor ik heel erg schrok. Toen kwam ik even van dichtbij kijken wat er aan de hand is en zag dat papa's hoofd bloedde en dat hij buiten bewustzijn was. Vervolgens vroeg mama of ik snel wat water kon halen dus dat deed ik. Toen ik weer terug kwam met mijn water zag ik dat iemand anders ook al water had gehaald. Ik zag toen dat papa weer aan het praten was. Ik zag ook dat ze papa probeerde te verplaatsen naar een bankje. In het proces van papa naar het bankje te tillen werd hij weer buiten bewustzijn. Toen ze papa op het bankje hadden getild voelde ik mezelf duizelig en begon mijn zicht wazig te worden. Gelukkig gaf een Belgische vrouw me wat te drinken wat heel goed hielp. Toen zei mama tegen mij dat ik even met die vrouw mee moest naar de ligbedjes waarna Toby ook mee liep. Toen hebben we even met die vrouw gepraat over de vakantie wat goed hielp met mij afleiden van wat er met papa gebeurde wat ik heel fijn vond. Iets later kwam mama nog even langs om te zeggen dat zij met papa mee ging in de ambulance en dat wij onze telefoons en kamerpasjes moesten halen en bij ons houden voor updates met papa. Toby en ik zijn toen de telefoons en pasjes gaan halen maar hebben ook onze zwembroek aan gedaan zodat we ons konden afkoelen in het water. Ook moesten we regelen dat onze plannen voor de olifant sanctuary werden afgelast. Ook hier hielp de Belg mee wat heel aardig was. Toen de plannen waren afgelast zijn Toby en ik even gaan zwemmen om ons af te leiden. Na een tijd zwemmen zijn we terug gegaan naar ons kamertje om daar even te chillen en gamen. Na een tijdje gamen kregen we een appje van papa dat ze er aan kwamen wat heel fijn en opluchtend was. Toen een tijdje later waren papa en mama weer terug (papa met verband op zijn achterhoofd) ik vond het heel fijn dat ze weer terug waren.