All we do is wait, wait, wait....

Om 6uur ging onze wekker. Waar we normaliter met gemauw en kopjes worden verblijd, was het nu stil in huis. 
Soekie en Litten waren al een dag eerder op vakantie gegaan in Oirschot. We hadden de eerste foto's van chillende en zonnebadende katten al ontvangen. 
Om 7 uur stond Opa Beau voor de deur als taxiservice. We kregen onze bagage niet in hun auto getetrist, waardoor we alles in onze eigen auto moesten proppen. 
Ruim op tijd waren we op Eindhoven airport. 
Door de zelf check-in waren we ook zo in de rij voor de handbagage check, toen we gebeld werden door opa Beau die niet wist hoe hij onze auto moest starten. Na een poging telefonisch uitleg te geven besloot Lieke uit de rij te stappen en er naartoe te lopen. Eenmaal in de Kiss and Ride garage is opa Beau vertrokken en konden we terug in de rij voor de handbagage check. 
Terwijl we op het vliegveld wachten doen we onze gebruikelijke activiteit. We moeten allemaal voor een ander een luchtje kiezen wat diegene zonder te ruiken direct moet opspuiten. Soort veilige Russisch roulette met de potentie dat je de hele dag stinkt. 
Toen we allemaal in het vliegtuig zaten kregen we te horen dat we nog niet konden vertrekken door een technische storing met de stoelen van het cabine personeel. Nadat een monteur het gemaakt had konden we een half uur later vertrekken. 
Toby had door zijn verkoudheid voor het eerst in zijn leven heel veel oorpijn bij het dalen. We hebben van alles geprobeerd maar niets leek te helpen. Eenmaal geland was het gelukkig snel over. 

We hadden als een van de eerste onze koffers dus liepen direct naar de Hertz om onze auto op te halen. 
We kregen een Fiat ipv een Opel. Fijne auto waar al onze koffers in kunnen dus dat is top. Fijne automaat auto. 
Eenmaal vertrokken zien we al snel dat er een enorme file staat vlak voor Elbasan. Albaniërs zijn hele aparte autorijders. Ze parkeren hun auto langs de snelweg, ze creëren extra rijbanen door met drieën op een tweebaansweg te gaan rijden. Ze stappen uit op de snelweg en steken zelfs over. Daarnaast lopen er overal honden over de weg dus je moet echt goed uitkijken. 
We (Wouter en Lieke) hadden al sinds de ochtend niets meer gegeten dus begonnen behoorlijk hangry te worden. Toen we Elbasan bijna voorbij waren besloten we maar bij een benzinestation iets te gaan halen. Dat hielp enorm. Eenmaal bij de grens stond ook daar weer een file van auto's die de grens over wilde. Het duurde per auto een minuut of 5/10 voordat ze de grens over mochten. Hier stonden we dus ook weer lang te wachten maar gelukkig hadden we iets gegeten. Eenmaal in Noord Macedonië konden we gelukkig doorrijden langs het prachtige lake Ohrid. Bij het hotel hebben we prachtig uitzicht over lake Ohrid en besluiten we na even opfrissen en spullen droppen al snel het stadje Ohrid in te gaan. 
We parkeren vlakbij het centrum waar je voor moet betalen door een SMS te sturen. Dat sms'en lukte niet. Heel vaag maar we besluiten de gok te wagen . Na een korte wandeling langs lake Ohrid waar we ontdekken dat het restaurant waar we wilde eten gesloten is besluiten we een ander gezellig en druk restaurant in te gaan. Ook daar spreken ze nauwelijks Engels dus we bestellen maar allerlei gerechten. Nadat we besteld hadden komt iemand in gebrekkig Engels uitleggen dat het nog zo'n 40 minuten duurt voordat het eten klaar is vanwege de drukte. (Althans dat is wat wij ervan gemaakt hebben) wij geven aan dat we wel wachten en spelen ondertussen spelletjes terwijl een band begint met opbouwen en inspelen. 
Na 40 minuten is er nog steeds geen eten. Na 50 minuten komen er drie hoofdgerechten maar geen voorgerecht. Aangezien Wouter nog geen eten heeft, eet hij met Lieke mee. Na nog eens 10 minuten komt zijn hoofdgerecht. Als we alles op hebben en willen gaan betalen komt ons voorgerecht nog. Wouter en Lucas maken zich kwaad en eten nog de helft van het voorgerecht op waarna we betalen en doodmoe naar het hotel vertrekken. 
We slapen lekker en staan uitgerust op waarna we naar het ontbijt in het dichtbijzijnde restaurant gaan. Wouter besteld de Ohrid special en Lieke, Lucas en Toby een bananen pannenkoek. Een banaan pannenkoek mag je vrij letterlijk nemen. Een hele banaan in een pannenkoek. Na het ontbijt poetsen we onze tanden en gaan we onderweg terug naar Albanië.