Etna(land)

We rijden in de avond naar het restaurant dat geadviseerd was door onze B&B eigenaar genaamd Crescenzio Pizzeria a Tavola. Het is een heel sfeervol restaurant waar we in de tuin zitten met leuke lichtjes overal. De kaart was alleen in het Italiaans. Met het nodige Google translate hebben we heerlijke pizza's gekregen. 

We besluiten na het eten lekker te chillen en te gaan slapen. Morgen gaan we naar Etna waar we met een kabelbaan naar boven kunnen. We zijn reuze benieuwd. 

Na het ontbijt vertrekken we naar Etna via een prachtige route met allerlei haarspeldbochten. Eenmaal boven worden er allerlei excursies aangeboden maar wij blijven bij het plan om met de kabelbaan te gaan tot 2500 meter en besluiten zelfs met de bus verder omhoog te gaan naar 2850 meter. Daar wacht een gids op ons om ons nog naar 3000 meter te brengen. Boven is het 5 graden kouder dan beneden. Het waait er ook heel hard. 

We krijgen uitleg dat de Etna heel veel kraters heeft en wanneer ze voor het laatst zijn uitgebarsten. Overal liggen zwarte, bijna teerachtige, 'stenen' (hard geworden magma) die heel weinig wegen. Het hele 'pad' en berg ligt er vol mee. De gids legde uit dat de laag die we zagen van de uitbarsting van begin juli was. Terwijl we daar liepen hoorden we de (voor ons) linker krater van de drie flink rommelen. We zagen er ook rook uitkomen. De gids vermoedde dat de krater nog een keer zou gaan uitbarsten maar geen idee wanneer. 

De jongens raapten flink wat van de hard geworden magma op om mee naar huis te nemen. Lucas bedacht om ook wat van die rotsen mee te nemen voor de Geography leraar. Afgelopen jaar had hij namelijk veel geleerd over vulkanen. Het landschap is heel vet, soort maanlandschap, er groeit hier helemaal niks. En dat terwijl we horen dat de lava er juist voor zorgt dat de omgeving vruchtbaar blijft (snap jij het?). 

Na de route van de gids gingen we met de bus en kabelbaan naar beneden. We liepen via een winkeltje waar ze allerlei likeuren aanprezen. Lieke proefde er een aantal waaronder pistache, amandel en etna fire. We besloten er twee mee te nemen. Ondertussen proefden de jongens van crème de pistache. Ook super lekker! 

We besluiten nog even bij een lager gelegen krater te lunchen waarna we naar onze B&B reden. We pakte even een omweg om langs de Lidl te rijden om wat toiletspullen te halen aangezien we nog niks van onze koffers hebben gehoord. Daar verkochten ze ook sokken, ondergoed, t-shirts en korte broekjes voor de jongens. Die besloten we ook mee te nemen want we zijn wel behoorlijk door onze kleren heen. 

Eenmaal bij onze kamer gaan de mannen zich klaarmaken om te zwemmen en Lieke gaat in het dorpje nog wat shirts en dingen voor iedereen shoppen. In de winkels in dit dorpje spreekt niemand Engels wat kleding shoppen tot een uitdaging maakt.  

Na het shoppen doen we nog even met zijn allen baltikkertje in het zwembad. Nadat we gedoucht en allemaal schone nieuwe kleren aan hadden liepen we het dorpje in om wat te gaan eten. Blijkbaar zijn alle restaurants dicht op maandagavond behalve 1 pizzeria: Fermento Pizza Contemporanea. Daar hadden ze wederom alleen een Italiaanse kaart en Italiaans sprekende bediening. Klanten werden ingeschakeld om onze bestelling op te nemen :-) 

De pizza's waren heerlijk: volgens ons zelfs lekkerder dan die van de dag ervoor. Aangezien we de volgende dag graag naar Etnaland willen gaan (waterpark), besluiten we vroeg te gaan slapen. Wouter en Lieke pakken nog een likeurtje in de schommelbank terwijl de jongens al op bed liggen. 

We staan vroeg op met een wekker om op tijd bij Etnaland te zijn. De vader van de B&B eigenaren (broer en zus) vertelt ons dat de Etna is uitgebarsten vanochtend om 5 uur. Hij laat de filmpjes zien en staat steeds naar de Etna te kijken. 

Aangezien Etnaland dichtbij Catania ligt besluiten we alles mee te nemen om eens bij de airport langs te gaan om te zien of onze koffers er al zijn. Dit blijkt later een hele goede zet van ons. 

Etnaland is een heel groot waterpark met allerlei hele vette glijbanen. Terwijl we de auto parkeren wordt Wouter gebeld door de luchthaven dat één van onze rode koffers er is. Yes!! Wij geven aan dat we hem in de avond komen ophalen. 

In het aquapark gaan we meteen allerlei achtbanen met banden af. De mannen gaan zelfs van een glijbaan met de naam kamikaze. Dat is een glijbaan waar je in een hokje moet gaan staan met je armen en benen gekruist waarbij de bodem ineens wegvalt. Lieke durft deze glijbaan niet en heeft ondertussen de telefoon en pinpas uit het kluisje gehaald zodat we ligbedden kunnen regelen. Op de telefoon zien we het bericht dat de 2e rode koffer er ook is wat betekent dat we alle kleding hebben. Nu de koffer met toiletspullen nog! 

Na het regelen van een ligbed gaan we nog wat glijbanen met banden, matjes en andere spannende glijbanen af.  Lieke ontdekt nog een heel ander gedeelte met glijbanen onderweg naar het kluisje. Er zijn zo ontzettend veel glijbanen en zwembaden dat we eigelijk de hele dag bezig zijn geweest met alles uitproberen en tussendoor eten, drinken en insmeren. 

Aan het einde ontdekken we nog wat waterachtbanen een soort vliegende Hollander en een soort piranha. In de laatste waterachtbaan zit er op het einde een bij op Toby zijn voet. Hij schrikt zich kapot en de bij stak hem. Wouter pakt vlug de slipper van Toby zijn voet in de hoop de bij op tijd weg te jagen. Lucas vermorzelt de bij vervolgens door hem een keer of twintig te meppen met diezelfde slipper. We denken dat ie redelijk dood is. Gelukkig heeft Toby al snel geen last meer van zijn voet toen Wouter de angel had verwijderd.

Rond 17.30u vinden we het genoeg geweest en zien we dat ook onze derde koffer er is. Ze zeggen dat ze vandaag zijn gekomen. Dit kan alleen niet, want de airport is door de uitbarsting van de Etna dicht geweest. Er was namelijk veel rook ontwikkeling rondom de Etna en er regende ook de hele dag zwart gruis wat aan je ingesmeerde lijf bleef plakken. Ook je haar zat helemaal vol zwart gruis van de Etna. Heel apart. 

Rond 18:15uur sloten we aan in de rij van de lost en found balie. Tot onze grote frustratie probeerden ook hier verschillende Italianen voor te dringen net als in het aquapark. Eenmaal aan de balie mochten we niet gewoon praten met de dame achter de balie: nee, we moesten op een bel drukken en dan kwam, na een kort gesprek via de intercom, er een andere dame ons helpen. We leverden de papieren in een na een paar minuten kwam ze de papieren van de Amerikanen achter ons vragen. Zij krijgen na 5/10 minuten hun koffers overhandigd. Paar minuten later kwam ze zeggen dat ze onze koffers niet konden vinden terwijl wij ze konden zien staan als ze de deur openliet. Er stond ook grote rode koffer op het formulier en er stonden 3 grote rode koffers. Echt waar... Italianen... Pff... Ons geduld werd flink op de proef gesteld. De vrouw liep terug, deed de deur dicht en 2 minuten later had ze onze koffers bij zich. Uiteindelijk hadden we rond 19.00 uur de koffers via een soort kluis. We waren helemaal gesloopt dus we besloten om bij de afslag van Giarre even te MC driven zodat we verder een rustige avond in onze kamer kunnen chillen... Welterusten... morgen slapen we uit.